در پناه سایه رفتم سرو ناز خویش را میهمان بودم مه مهمان نواز خویش را بخت با من سازگار و ماه با من مهربان شکرها کردم خدای کارساز خویش را سرو ناز قامتش از سر نهاده سرکشی تُرک چشمش گفته تَرک تُرکتاز خویش را یار چندان باده ام پیمود تا چون شاخ بید از نسیم لطف دیدم اهتزاز خویش را کس به جامی نیست ما افتادگان را دستگیر ای بنازم ساقی مسکین نواز خویش را عاشقی و مستی و یاران ظریف و نکته سنج چون توانی داشتن پوشیده راز خویش را شاهد خواب آمد و چشم حریفان بست و شمع داد بر من نوبت سوز و گداز خویش را هر یک از یاران ز مستی بر کناری خفت و من برکنار از خواب دیدم چشم باز خویش را جا به تقریبی گرفتم در بر دلبر ولی داشتم در کف عنان حرص و آز خویش را با سر زلفی که کوتاه است از او دست امید آشنا دیدم بسی دست دراز خویش را او به خواب ناز و من با طره ی دلبند او تا سحرگه داشتم راز و نیاز خویش را از مه رخسار او نشناختم باز آفتاب تا سحرگاهان قضا کردم نماز خویش را شهریارا میهمان ماه خود بودن خوشست ورنه از جان قانعم نان و پیاز خویش را
