آب داری عوض ماست به دوغ ای دنیا راست یک مو به تنت نیست دروغ ای دنیا پیله ور فکر خرش بود که خود را گم کرد تو چه بازار شرابی و شلوغ ای دنیا قصر بُوالقیس چه شد؟ تخت سلیمانت کو؟ همه افسانه شد ، آن فرّ و فروغ ای دنیا چون مسیحای نبی کشتی و سقراط حکیم نه نبوّت بشناسی نه نبوغ ای دنیا بیوه ی نوحی و دردیده ی دنیا داران تازه بکری و دم بخت و بلوغ ای دنیا بر سر خوان تو آروغ گلو می گیرد آ که گفتی ندهد فرصت روغ ای دنیا گاو عصّاری و در کوری و سرگردانی فلک هشته به گردن خم یوغ ای دنیا شهریار این سخن از هاتف غیب است که گفت راست یک مو به تنت نیست دروغ ای دنیا
