طبعم از لعل تو آموخت دُرافشانی ها ای رخت چشمه ی خورشید درخشانی ها سرو من صبح بهار است به طرف چمن آی تا نسیمت بنوازد به گُل افشانی ها گر بدین جلوه به دریاچه ی اشکم تابی چشم خورشید شود خیره زرخشانی ها دیده در ساق چو گلبرگ تو لغزد که ندید مخمل اینگونه به کاشانه ی کاشانی ها دارم از زلف تو اسباب پریشانی جمع ای سر زلف تو مجموع پریشانی ها تو بدین لعل لبت ار بر سر بازار آیی لعل ، بازار نیارند بدخشانی ها رام دیوانه شدن آمده در شان پری تو بجز رَم نشناسی ز پری شانی ها شهریارا بدرش خاک نشین افلاکند وین کواکب همه داغند به پیشانی ها
