دلربا دل می ربایی روح از دور دستهای ادراک به سمت یک هوش تازه خود را بیدار می سازد وتو در حسی که به سوی سکوت می تابانی سر تازه ای را می رویانی لطیف تر از نازکی که بودن را به اندام اندازه می گیرد و در اندازه ای نمی گنجی چشمانت زیر نگاهی پنهان است خود را می پوشاند گویی از خطا فاصله می گیرد تا عشق را الهام دهد چون ریشه جاذبه ات همزمان ،مرا زمین گیر می کند وچون برگ با آسمان آشتی دهد ای کاش برگی بودم به درک لمس بی ریای دستانت در افت وخیز زمان پاک به رنگ تو
