پذیرفتم

​

پندهای عقل دور اندیش را​

من پذیرفتم که عشق افسانه است​

من پذیرفتم شکست خویش را ​

این دل درد آشنا دیوانه است​

می روم شاید فراموشت کنم​

با فراموشی هم آغوشت کنم​

​

می روم از رفتنم دل شاد باش​

از عذاب دیدنم آزاد باش​

گرچه تو تنها تر از من می روی​

​

آرزو دارم تو هم عاشق شوی​

آرزو دارم بفهمی درد را​

تلخی برخوردهای سرد را....​