به آشیانه ای که میان دستهایم برای تو ساخته ام شبی سر بزن گرد مهتاب را روی قطار لحظه ها بپاش و خواندنی ترین نگاهت را در نگاهم منعکس کن به زمزمه آشنای مهرت دور از همهمه ها عادتم بده و به دل انگیزترین رویایت مرا سنجاق بزن از خیالات ملال اور از وحشت کابوسها از زمستان سردی که هر شب به ذهنم شبیخون میزند و از تمام بهانه ها نجاتم بده در این آشیانه کوچک خوشب که بی تو در من فرو میریزد و ویرانه نشینم میکند با من حرف بزن ترانه های مهربانی ات را برایم بخوان و با لبخندت به من امید جاودانه بده...
