می خواهم و می خواستمت، تا نفسم بود . می سوختم از حسرت و عشق تو بَسَم بود . عشق تو بَسَم بود، که این شعله بیدار روشنگر شب های بلند قفسم بود . آن بخت گریزنده دمی آمد و بگذشت غم بود که پیوسته نفس در نفسم بود . دست من و آغوش تو ، هیهات ، که یک عمر تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود سیمای مسیحائی اندوه ، تو ، ای عشق در غربت این مهلکه فریاد رسم بود . لب بسته و پر سوخته ، از کوی تو رفتم رفتم ، به خدا اگر هوسم بود ، بَسَم بود .
