تا وقتی او را نبینی نمی فهمی که چه دنیای بزرگ و بی انتهایی در پشت چشمان خورشید گونه اش پنهان گشته وقتی به چشمهایت خیره می شود نور در قلبت اشراق میکند او حسی است فراتر از انسان گونگی گاه با خود می اندیشم او انسان نیست ماورای بشریت است او خود عشق است که بر این تاریکی از همه چیز بریده تجلی کرده کاش خواب نباشد که اگر اینبار از خواب برخیزم دیگر توان ایستادن بر پاهایی که به توان نور برخاسته را ندارم. بارها زخم خوردم آنگونه که هرگاه نور اشراقم میکند از درز زخم های کهنه ام روشنی بیرون میزند.نور می خواهد بر زخم هایم مرحم بگذارد اما من نمی خواهم این ها یادگار اعتماد هاییست که بر آدم های معطل نه معلق در خودشان کرده ام عشق دادم قلب دادم پاکی و صداقت دادم و سوختم و تنها با تنهایی نالیدم با او سخن گفتم و آن ناانسان ها بر من خندیدند و تنهایی برای تاریکی اش گریست و صبوری کرد... از نور می گفتم که چقدر دوست داشتنی است از روزی که گفتم او آمده ناانسان ها همه حسودیشان شد.حرف هایشان مثل انگشت جادوگری عفریت زاد بود که می آمد بر زخم هایم نمک می پاشید و فشار می آورد تا درد بکشم اما دیگر تاریکی نبودم که درد بکشم من اشراق کرده ام من روشناییم یاد نور دردم را درمان میکند گرمایش وجودم را از سوز سرما نجات می دهد حتی اگر از من دور باشد فکرش آرامش بخش دل عاشق شده ی تاری...نه نه روشنایی است شب ها به لبخند او به خواب میروم و صبحگاهان به تشعشع او از خواب بر می خیزم. نور خود من است با من است... نور چه خوب است که تو را دارم کاش خواب نباشی...
