من امروز با چمدانی که فقط پیراهن کودکیم در آن جای بگیرد از این شهر می روم خسته از این چلچراغ و قصرم خسته از صدای ناموزون کتری برقی من به ضیافت ساده ای مهمانم ضیافت سماور نفتی مادر و سفره کوچکش که مرا بسان قالیچه حضرت سلیمان می گرداند .... می گرداند و به عمق دره کودکیم پرتاب می کند سلام مادر .... هزار سلام به خطوط مهربان زیر چشمانت چرا صبحانه تو اینقدر برای من خسته دلچسب است یک چای با طعم گس کودکیم برایم بریز مادر [SIZE=-0][/SIZE] امروز آنقدر کوچک شده ام که در آغوشت جای می گیرم من هرگز کفش های پاشنه بلندت را نمی پوشم دیگر قصد بزرگ شدن ندارم می خواهم بعد از صبحانه روی زانویت آرام بخوابم و تو مرا هرگز از خواب بیدار نکنی
