شاعرانه ها مشاعره کاربران تاپ فروم

ما چو ناییم و نوا در ما ز توست
ما چو کوهیم و صدا در ما ز توست

مولانا

 

تا کی به حبس این جهان من خویش زندانی کنم
وقت است جان پاک را تا میر میدانی کنم


مولانا

 

من عاشقم و دلم بدو گشته تباه
عاشق نبود ز عیب معشوق آگاه

 

همه خفتند و من دلشده را خواب نبرد
همه شب دیده من بر فلک استاره شمرد

 

دلي كز معرفت نور و صفا ديد
به هر چيزي كه ديد اول خدا ديد

 

دلبری و بی‌دلی اسرار ماست
کار کار ماست چون او یار ماست

 

تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

سزد اگر همه دلبران دهندت باج

دو چشم شوخ تو برهم زده خطا و حبش

به چین زلف تو ماچین و هند داده خراج

حافظ

 

جز ز فتان دو چشمت ز که مفتون باشیم
جز ز زنجیر دو زلفت ز که مجنون باشیم

 

مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
یادم از کشته ی خویش آمد و هنگام درو

حافظ

 

وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم
بند را برگسلیم از همه بیگانه شویم

جان سپاریم دگر ننگ چنین جان نکشیم
خانه سوزیم و چو آتش سوی میخانه شویم