شاعرانه ها مشاعره کاربران تاپ فروم

رسم دلدادگی ان نیست که عاشق بکشند
خواجه ان ست که باشد غم خدمتکارش

 

شد ز غمت خانه سودا دلم
در طلبت رفت به هر جا دلم

در طلب زهره رخ ماه رو
می نگرد جانب بالا دلم

 

من نگویم که مرا از قفس ازاد کنید
قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید

 

دل گر چه در این بادیه بسیار شتافت
یک موی ندانست ولی موی شکافت

وندر دل من هزار خورشید بتافت
واخر به کمال ذره ای راه نیافت

 

تاب بنفشه میدهد طره ی مشک سای تو
پرده ی غنچه میدرد خنده ی دلگشای تو

 

وقتی که پرسشی کنی اصحاب درد را
چون من شکسته دل ترم اول مرا بپرس

 

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد
دل رمیده ی ما را انیس و مونس شد
یا علی گلم فعلن بای

 

دلبری و بی‌دلی اسرار ماست
کار کار ماست چون او یار ماست

 

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دل سودازده از غصه دو نیم افتادست

چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است

لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست

 

تار و پود هستی‌ام بر باد رفت، اما نرفت

عاشقی‌ها از دلم، دیوانگی‌ها از سرم