شاعرانه ها مشاعره کاربران تاپ فروم

یاری اندر کس نمیببنم یاران را چه شد

دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

 

در چنین شب های بی فریاد رس

روز خوش در خواب باید دید و بس

 

سحرم هاتف میخانه به دولتخواهی

گفت بازآی كه دیرینه این درگاهی

 

یک گوشه ای باید نشست و در پی اعجاز بود

وقتی که دردم را نمی فهمند جالینوس ها

 

آمده ام که سر نهم

عشق تو را به سر برم

 

من با تو چقدر ساده رفتم بر باد
تو نام مرا چـــــه زود بردی از یاد

من حبه ی قند کوچکی بودم که
از دست تو در پیاله ی چای افتاد

 

دوش با من گفت پنهان کاردانی تیز هوش

وز شما پنهان نشاید کرد سر می فروش

 

شورجنون ما و من جوش وفسون وهم وظن
وقف بهار زندگیست لیک کجاست زندگی

جز به خموشی از حباب صر‌فه ی عافیت‌که دید
ای قفس اینقدر مبال تنگ قباست زندگی

 

یارم تویی در عالم، یار دگر ندارم

تا در تنم بود جان، دل از تو بر ندارم

 

من آن مرغم که افکندم به دام صد بلا خود را
به یک پرواز بی هنگام کردم مبتلا خود را

نه دستی داشتم بر سر، نه پایی داشتم در گل
به دست خویش کردم اینچنین بی دست و پا خود را