شاعرانه ها مشاعره کاربران تاپ فروم

مرا عهدی ست با جانان که تاجان در بدن دارم
هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

 

مدامم مست میدارد نسیم جعد گیسویت

خرابم میکند هردم فریب چشم جادویت

 

تو کز سرای طبیعت نمیروی بیرون
کجا به کوی طریقت گذر توانی کرد؟!

 

دلا مشتاق دیدارم غریب و عاشق و مستم

کنون عزم لقا دارم من اینک رخت بر بستم

 

مباش بی می و مطرب که زیر طاق سپهر
بدین ترانه غم از دل به در توانی کرد

 

درس ادیب اگر بود زمزمه ی محبتی

جمعه به مکتب آورد طفل گریز پای را

 

درس معلم ار بود....:/دقت کن جانم
ان ترک پریچهره که دوش از بر ما رفت
ایا چه خطا دید که از راه خطا رفت؟!

 

تا گریه طلسم درد را می شکند
دل، حرمت آه سرد را می شکند

دریای هزار موجِ طوفان خیز است
اشکی که غرور مرد را می شکند

 

در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا
زلف سنبا به نسیم سحرب می اشفت

 

تو ای ساز ناساز چپ کوک من
به هنگامه ی زیر بم می زنی

که شیرین ترین لحظه های مرا
به وقت سکوتت بهم می زنی