شاعرانه ها مشاعره کاربران تاپ فروم

تاتوانی تشنه راسیراب کن

درمجالس خدمت اصحاب کن

 

نقش پیری را ز آب و رنگ ها نتوان زدود

در زمستان برف رسوا بر سر هر بام بود

 

دوش با من گفت پنهان کاردانی تیز هوش

وز شما پنهان نشاید کرد سر می فروش

 

شعر نوري ز عرش زاينده است
زان چو عرش استوار و پاينده است

 

تا به کی ای ماه من در پرده پنهان بینمت

چهره بگشا تا میان ماه تابان بینمت

 

تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم

گاهی از کوچه ی معشوقه ی خود می گذرم

 

مراد از زنده ماندن، امتداد خورد و خوابم نیست
توان دیدن دنیای ره گم كرده در رنج و عذابم نیست

 

توخود را چو کودک ادب کن به چوب

به گرز گران مغز مردم مکوب

 

به كه بايد دل بست ؟
به كه شايد دل بست ؟
نقش هر خنده كه بر روي لبي ميشكفد
نقشه اي شيطانيست

 

تا آینه رفتم که بگیرم خبر از خویش
دیدم که در آن آینه هم جز تو کسی نیست

من در پی خویشم، به تو بر می‌خورم اما
آن‌سان شده‌ام گم که به من دسترسی نیست