نامت چه بود؟ آدم فرزند؟ من را نه مادري نه پدري، بنويس اولين يتيم خلقت محل تولد؟ بهشت پاك اينك محل سكونت؟ زمين خاك آن چيست بر گردن نهادي؟ امانت است قدت؟ روزي چنان بلند كه همسايه خدا،اينك به قدر سايه بختم به روي خاك اعضاء خانواده؟ حواي خوب و پاك ، قابيل خشمناك ، هابيل زير خاك روز تولدت؟ روز جمعه، به گمانم روز عشق رنگت؟ اينك فقط سياه ، ز شرم چنان گناه چشمت؟ رنگي به رنگ بارش باران ، كه ببارد ز آسمان وزنت ؟ نه آنچنان سبك كه پرم دور هواي دوست نه آنچنان وزين كه نشينم بر اين خاك جنست ؟ نيمي مرا ز خاك ، نيمي دگر خدا شغلت ؟ در كار كشت اميدم شاكي تو ؟ خدا نام وكيل ؟ آن هم خدا جرمت؟ يك سيب از درخت وسوسه تنها همين ؟ همين!!!! حكمت؟ تبعيد در زمين همدست در گناه؟ حواي آشنا ترسيده اي؟ كمي ز چه؟ كه شوم اسير خاك آيا كسي به ملاقاتت آمده؟ بلي كه؟ گاهي فقط خدا داري گلايه اي؟ ديگر گلايه نه؟، ولي ... ولي چه ؟ حكمي چنين آن هم يك گناه!!؟ دلتنگ گشته اي ؟ زياد براي كه؟ تنها خدا آورده اي سند؟ بلي چه ؟ دو قطره اشك داري تو ضامني؟ بلي چه كسي ؟ تنها كسم خدا در آ خرين دفاع؟ مي خوانمش كه چنان اجابت كند دعا..
پاسخ : دلم گرفته...همينطوری...خدايا خيلی خستمه. گفتم: خدای من، دقایقی بود در زندگانیم که هوس می کردم سر سنگینم را که پر از دغدغه ی دیروز بود و هراس فردا، بر شانه های صبورت بگذارم آرام برایت بگویم و بگریم، در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟ گفت: عزیزتر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت برمن تکیه کرده بودی، من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام که تو اینگونه هستی، من همچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اینگونه زار بگریم؟ گفت: عزیزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آید عروج می کند، اشکهایت به من رسید و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان چرا که تنها اینگونه می شود تا همیشه شاد بود گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟ گفت: بارها صدایت کردم، آرام گفتم: از این راه نرو که به جایی نمی رسی، توهرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فریاد بلند من بود که عزیزتر از هر چه هست از این راه نرو که به ناکجاآباد هم نخواهی رسید گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟ گفت: روزیت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، پناهت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، بارها گل برایت فرستادم، کلامی نگفتی، می خواستم برایم بگویی و حرف بزنی. آخر تو بنده ی من بودی چاره ای نبود جز نزول درد که تنها اینگونه شد تو صدایم کردی گفتم: پس چرا همان بار اول که صدایت کردم درد را از دلم نراندی؟ گفت: اول بار که گفتی خدا آن چنان به شوق آمدم که حیفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر، من می دانستم تو بعد از علاج درد بر خدا گفتن اصرار نمی کنی وگرنه همان بار اول شفایت می دادم. گفتم: مهربانترین خدا، دوست دارمت گفت: عزیزتر از هر چه هست من دوست تر دارمت
پاسخ : دلم گرفته...همينطوری...خدايا خيلی خستمه. ای کاش تنها یکنفر هم در این دنیا مرا یاری کند ای کاش می توانستم با کسی درد دل کنم تا بگویم که . من دیگر خسته تر از آنم که زندگی کنم تا بداند غم شبها یم را.... تا بفهمد درد تن خسته و بیمارم را......... قانون دنیا تنهایی من است.............. و تنهایی من قانون عشق است.... و عشق ارمغان دلدادگیست........ و این سرنوشت سادگیست......
پاسخ : دلم گرفته...همينطوری...خدايا خيلی خستمه. نه از آشـنـايــان وفــــــا ديـده ام نه در بــاده نـوشــان صفــــــا ديده ام زنــا مـردمـی هـا نــرنـجــد دلــــم که از چـشـم خود هـم خــطــا ديده ام بــه خـــاکـســتــر دل نـگــيـرد شـــرار من از بــرق چشمـی بـلا ديـده ام وفـای تو را نـازم ای اشـک چشـم کــه در ديـده عمـری تـو را ديـده ام دگـر مسـجــدم خانه تو بــه نـيـســت کــه در اشـک زاهـد ريــا ديـده ام نه سـودای نام و نه پـروای نـنگ از ايـن خـرقه پوشان چه ها ديده ام طـبــيــبـا مـکـن مـنـعــــم از جـــام مــــی کــه درد درون را دوا ديده ام حـــريـــم خـدا شــد چــه شـبها دلـــم کــــه خود را ز عالــم جدا ديده ام از آن رو نـريزد سرشـکـم ز چـشـم کــه در قـطــره هايش خـدا ديده ام برو صــاف شو تا خـدا بـيـن شوی بـبـيـن من خــــدا را کجـــا ديـده ام
پاسخ : دلم گرفته...همينطوری...خدايا خيلی خستمه. سال هاست من ودل جدا از هم زندگی می کنیم دل من تنها بود و با هیچ کسی کاری نداشت با همه تنهائیاش هیچ غم و بیماری نداشت کوچیک و ساده بود اما خوش و خرم می تپید همه دنیا رو پر از شادی و خوشبختی می دید تا یه روز یه قلب دیگه اومد و با خنده هاش دلمو برد با خودش به کلبۀ آرزو هاش دل من خیال می کرد تنهائیاش تموم شده با یه قلب مهربون همدل و همزبون شده اما بیچاره دلم از آخرش خبر نداشت نمی دونست که زمونه چی سر راهش گذاشت نمی دونست که یه روز قراره پژمرده بشه خسته و بی رمق و بی حال و افسرده بشه نمی دونست که یه روز قرار قربونی بشه هدف تیر دل یه دشمن خونی بشه
پاسخ : دلم گرفته...همينطوری...خدايا خيلی خستمه. اين آخرين پاييزيه ، که مــــن در انتظــارتم ديگه تورو نمي بينم ،شبــــا کنـــار پنــجره من موندم و اين کوچه و عمري که داره مي گذره وقتي که دلتنگت مي شم حس مي کــــنم کنــارتم اين آخرين پاييزيه ، که مــــن در انتظــارتم مي خواي بيا مي خواي نيا ديگه گذشت آب از سرم منم مي خوام مثل خودت از هرچي دارم بــــگذرم از عشق تو بگــــذرم و راحــت شم از دلواپسي ديره اون روزي که بخواي بياي به دادم بـــرسي اون عکس يادگاريتم ،هنــــوز کنج اتــــاقمه گاهي بهش زل مي زنم ،بــــا چشمي که پر از غمه بعضي روزا حس مي کنم ، هنوز توهم بـه يادمي اما يادم مي افـــــته تـو گفتي که بيخيالمي من مي دونم الان دلــــت پشيمون از دل کندنه از راه دور حرف دلت ،رو عکست اينجا مي زنه راستش الان تنهاييام ،با خـدا خلوت مي کنم درد و دلامو گوش مي ده ازش که دعوت مي کنم
پاسخ : دلم گرفته...همينطوری...خدايا خيلی خستمه. نمی دانم چه می خواهم خدايا ، به دنبال چه می گردم شب و روز نمی دانم چه می خواهم خدايا ، به دنبال چه می گردم شب و روز چه می جويد نگاه خسته من ، چرا افسرده است اين قلب پرسوز ز جمع آشنايان می گريزم ، به كنجی می خزم آرام و خاموش نگاهم غوطه ور در تيرگيها ، به بيمار دل خود می دهم گوش گريزانم از اين مردم كه با من، به ظاهر همدم و يكرنگ هستند ولی در باطن از فرط حقارت ، به دامانم دو صد پيرايه بستند از اين مردم كه تا شعرم شنيدند ، برويم چون گلی خوشبو شكفتند ولی آن دم كه در خلوت نشستند ، مرا ديوانه ای بدنام گفتند دل من ای دل ديوانه من ، كه می سوزی از اين بيگانگی ها مكن ديگر ز دست غير فرياد ، خدا را بس كن اين ديوانگیها
پاسخ : دلم گرفته...همينطوری...خدايا خيلی خستمه. دست از طلب ندارم تا کام من برآید یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر کز آتش درونم دود از کفن برآید بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید جان بر لبست و حسرت در دل که از لبانش نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید
پاسخ : دلم گرفته...همينطوری...خدايا خيلی خستمه. ای آرام جانم، ای نقاش روزهای آبی و سبز و سفید، ای دمنده آیه خوشبختی، ای بهترین بهانه سرودن، ای زیباترین موضوع نوشتن، ای الهام گر فکرهای خوب غزلواره و شعر و ابهام هیچ کدام سخنگوی کلام من نیست. ای رها شده در پهنه خیالم، ای پنهان شده در عمق جانم، ای پرنده پر سفید، ای مالک سپهر، ای مزه شیرین دوست داشتن، و ای مهربان، ای صاحب خواب های رنگی، ای دمیدنت برابر خوشبختی من، وای اشاره ات نگارگر زندگی من، ای عزیزترین عزیز من، دوستت دارم. دستانم را بگیر قدم هایم را در راه بگذار و چشمانم را به خوبی ها روشن کن که محتاج توام و دلتنگ دلتنگ تو، و محتاج تو ای خوب ترین.
پاسخ : دلم گرفته...همينطوری...خدايا خيلی خستمه. چند کلمه درد و دل با خدا کوچیک تر که بودم فکرمیکردم بارون اشک خداست!!!!!!!!!!!!!! ولی مگه خدا هم گریه میکنه؟ چرا باید دل خدا بگیره؟دوست داشتم زیر بارون قدم بزنم تا بوی خدا رو حس کنم،اشک خدارو تو یه کاسه جمع کنم تا هروقت دلم گرفت کمی بنوشم تا پاک و آسمانی شوم.آسمان که خاکستری میشد دل منم ابری می شد حس میکردم که آدما دل خدارو شکستند و یا از یاد خدا غافل شدند. همه میگفتند:"باران رحمت خداست"ولی حس کودکانه من می گفت:.........خدا دلش گرفته و از دست آدم بدا داره گریه میکنه!! ای خدا جون یعنی زمانی که بارون میباره دلت تو هم از دست ما آدمای بد گرفته و گریه میکنی؟ پس اگر تو هم دلت میگیره وگریه میکنی؟پس ما کجا بریم ودرودلمونو با کی در میون بذاریم ؟من می دونم که تو از کارای عجیب و غریب ما بنده هات دلت می گیره و اینو هم می دونم که حتی به روی بنده هات هم نمی یاری و همیشه منتظری که به طرفت بیاییم....... خدایا دوست دارم فقط دوستم داشته باش.......
