قطره ای در صدفی پنهان شد رفته رفته به صدف مهمان شد در نهانخانه تاریک صدف چند روزی که گذشت دید منزل تنگ است! در ودیوار صدف چون سنگ است کمی ازرده شد از خود پرسید علت امدنم این جا نیست قطره ها ازادند در دل موج زمان فریادند چیست معنای خود ازاری من چیست بیماری من اگرم روزنه ای باز شود دور شوم ساکن منطقه ی روشنی و نور شوم صدف اهسته شنید این نجوا گفت: ای کودک خرد دریا شکوه کم کن که در این بحر عمیق ما نگردیم به کس یار وشفیق ارزشت بیشتر از شبنم نیست مثل تو در دل دریا کم نیست ما به کس در دل خود جا ندهیم تا ندانیم که ارزش دارد بی جهت منزل وماوا ندهیم اگر امروز تو در سینه ی من پنهانی یا به قول خودت افتاده در این زندانی مکن از بخت شکایت که بدون تردید تو در این خانه ی تاریک شوی مروارید
