[FONT=Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif][FONT=Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif] [/FONT][FONT=Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif][/FONT] چراغي به دست‌ام چراغي در برابرم.من به جنگ ِ سياهي مي روم.گهواره‌هاي ِ خستهگياز کشاکش ِ رفتوآمدهابازايستادهاند،و خورشيدي از اعماقکهکشانهاي ِ خاکسترشده را روشن مي‌کند.فريادهاي ِ عاصي‌ي ِ آذرخشهنگامي که تگرگدر بطن ِ بيقرار ِ ابرنطفه مي‌بندد.و درد ِ خاموش‌وار ِ تاکهنگامي که غوره‌ي ِ خُرددر انتهاي ِ شاخ‌سار ِ طولاني‌ي ِ پيچ پيچ جوانه مي‌زند.فرياد ِ من همه گريز ِ از درد بودچرا که من در وحشت‌انگيزترين ِ شب‌ها آفتاب را به دعائي نوميدوارطلب ميکردهامتو از خورشيدها آمده‌اي از سپيده‌دم‌ها آمدهايتو از آينه‌ها و ابريشم‌ها آمده‌اي.در خلئي که نه خدا بود و نه آتش، نگاه و اعتماد ِ تو را به دعائينوميدوار طلب کرده بودم.جرياني جديدر فاصله‌ي ِ دو مرگدر تهيي ِ ميان ِ دو تنهائينگاه و اعتماد ِ تو بدين‌گونه است! شادي‌ي ِ تو بي‌رحم است و بزرگوارنفسات در دست‌هاي ِ خالي‌ي ِ من ترانه و سبزيستمن برمي‌خيزم! چراغي در دست، چراغي در دل‌ام.زنگار ِ روح‌ام را صيقل مي‌زنم.آينه‌ئي برابر ِ آينه‌ات ميگذارمتا با توابديتي بسازم. [/FONT]
