سالها رو در روي رؤيا و رايانه زمزمه كردم و كسي صداي مرا نشنيد! تنها چند سايه ي سر براه، همسايه ي صداي من بودند! گفتم: دوستي و دشمني را با يك دال ننويسيد! گفتم: كتاب ِ تربيت ِ شگ و تربيت ِ كودك را در يك قفسه نگذاريد! گفتم: دهاتي حرف ِ بدي نيست! گفتم : تمام اين سالها صادق و سهراب برادر بودند مي شود صداي پاي آب را، اتز پس ِ پرچين ِ نيلوفر پوش بوف كور شنيد! هرگز حرفهاي قشنگ نگفتم! نگفتم: چرا در قفس همسايه ها كركس نيست! كبوتر و كركس را در آسمان مي خواستم! گفتم: قفسها را بشكنيد و با نرده هاي نازكش قاب ِ عكس بسازيد! و جواب ِ اين همه حرف، سنگ و ريسه و دشنام بود! ولي، اين خط! اين نشان! يك روز دري به تخته مي خورد! باد قاصدكي مي آورد، كه عطر ِ آفتاب و آرزوهاي مرا مي دهد! اين خط ! اين نشان! يك روز همه دهاتي مي شويم، سقفهاي سيمان و سنگ را رها مي كنيم و كنار ِ سادگي چادر مي زنيم! اين خط ّ اين نشانّ يك روز دبستان بي تركه و ستاره بي هراس مي شودّ كبوترها و كركس ها، در لوله هاي خاليِ توپ تخم مي گذارند و جهان از صداي ترقه خالي مي شود! يك روز خورشيد پايين مي آيد، گونه زمين را مي بوسد و آسمان ِ آرزوهاي من، آبي مي شود! باور نمي كني؟ اين خط! اين نشان! ? يغما گلرويی
