کودک همسايه مي خنددخانه همسايه را باغي است مالامال رنگ و بويچهره ها رنگ گل و خوشخويمردمانش صبح با آواز مرغان و شميم نسترنها روي مي شويندخانه همسايه را آوازها شاد استدر ميان خويش از پاکي و بهروزي سخن گويندخانه همسايه آري سبز و آباد است...با پدر از شادکامي هاي آن همسايه مي گفتمچشم پر اندوه او برقي زد و آرامچون نياکانش خمار و رامسر به سويي کرد و با انگشتخانه همسايه ديگر نشانم دادبا تاني گفت:"هيج مي بيني؟کودکان خانه همسايه ديگر همه غمگين و محزونندچهره ها زرد است و پژمردهچشمها بي حالت و مردهکورسويي از اميد و زندگاني نيستردپايي از صفا و مهرباني نيستاسکلتها بيرق فقرندگوشتي بر استخواني نيستاز فرا دستان خود بگذربر فرو دستان و بر بيچارگان بنگرجز صداي شوم جغد نکبت و ادبارجز خرابي و تل آوارزآنطرف آيا نصيبي هست؟"...از سخن ماند و خمار آلود لب بر بستبعد لختي باز لب بگشود:"هان پسر جان! شکر نعمت را به جا آورشکرها بايست در افعال و در انديشه داور!"...صبح روز بعد و صبح روزهاي بعدباز مي ديدمگوشهاي من به سوي خانه ی همسايه ی شاد استباز مي ديدم که با حسرتچشمهايم با شگفتي رو به سوي خانه ی همسايه ی خندان و آزاد استوآن همه اندرز پر حکمت که مي فرمود!ياوه و بيهوده و باد است!!!
