آسمان كبود

بهارم دخترم از خواب برخيز​

شكر خندي بزن شوري برانگيز​

گل اقبال من اي غنچه ناز​

بهار آمد تو هم با او بياميز​

بهارم دخترم آغوش وا كن​

كه از هر گوشه گل آغوش وا كرد​

زمستان ملال انگيز بگذشت​

بهاران خنده بر لب آشنا كرد​

بهارم دخترم صحرا هياهوست​

چمن زير پر و بال پرستوست​

كبود آسمان همرنگ درياست​

كبود چشم تو زيبا تر از اوست​

بهارم دخترم نوروز آمد​

تبسم بر رخ مردم كند گل​

تماشا كن تبسم هاي او را​

تبسم كن كه خود را گم كند گل​

بهارم دخترم دست طبيعت​

اگر از ابرها گوهر ببارد​

وگر از هر گلش جوشد بهاري​

بهاري از تو زيبا تر نيارد​

بهارم دخترم چون خنده صبح​

اميدي مي دمد در خنده تو​

به چشم خويشتن مي بينم از دور​

بهار دلكش آينده تو​