وصف حال خودت از زبان شعر

به دورانی که شد قحط وفای دلها

چرا هر دم نگویم من

من مرغ شباهنگم

بشد

کنج قفس قسمت من

چــرا
چــرا چــرا
خدایا

 

می نویسم که در این سال پر از قحطی عشق
گر چه کمیاب ولی عشق فراوان منی

 

حافظ
مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم
تو را می‌بینم و میلم زیادت می‌شود هر دم
به سامانم نمی‌پرسی نمی‌دانم چه سر داری
به درمانم نمی‌کوشی نمی‌دانی مگر دردم

 

*
میخواستمت به عشق مـن بـد کـردی
هر چه که دلـت خواسـت سـرم آوردی

بعـد از تـو دلـم را به کسی بخـشـیـدم
خـوش بـاش ، دعـا نـمـیـکـنـم بـرگـردی
*

 

ز دو دیده خون فشانم، ز غمت شب جدایی
چه کنم؟ که هست اینها گل خیر آشنایی
همه شب نهاده‌ام سر، چو سگان، بر آستانت
که رقیب در نیاید به بهانه‌ی گدایی
مژه‌ها و چشم یارم به نظر چنان نماید
که میان سنبلستان چرد آهوی ختایی