وصف حال خودت از زبان شعر

تنهایی و رسوایی بی مهری و ازار

ای عشق ببین من چه کشیدم تو چه کردی

 

من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید

قفسم برده به جایی و دلم شاد کنید

 

چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد
و چه خوشتر انکه مرغی ز قفس پریده باشد

 

تن بی جان تو،در سینه خاک

به نهالی که در این غمکده تنها مانده ست

 

ترسم اي مرگ نيايي تو و من پير شوم
آنقدر زنده بمانم كه ز جان سير شوم

 

درد ما را نیست درمان الغیاث

هجر مارا نیست پایان الغیاث

 

الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها
که عشق اسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

 

ای مبتلا به من شده ام مبتلا به تو
بگذار تا ابد بنِشینم به پای تو

بگذار تا نفس بکشم شعر تازه را
بگذار تا غزل بشوم در هوای تو

انگار دست های خدایت کشیده است
اینجا زبان شعر مرا هم ، برای تو

بگذار ساحلی شود این شعر موج باش
پیچیده در سواحل قلبم صدای تو

بگذار اعتراف کند شاعرت نشد... ؛
هر واژه ای نوشت ؛ در آن رد پای تو ...

بگذار تا خیال تو همراه من شود
ای مبتلا به من شده ام مبتلا به تو

 

?با دلت حسرت هم صحبتی ام هست ولی/سنگ را با چه زبانی به سخن وا دارم

 

دل من سنگتر از تلخترین حادثه ها ست
تو فرشته تو پری قلب من از اتش و اه