وصف حال خودت از زبان شعر

به زمین و زمان بدهكاریم​

هم به این، هم به آن بدهكاریم​

به رضا قهوه‌چى كه ریزد چاى​

دو عدد استكان بدهكاریم​

به على ساربان كه معروف است​

شتر كاروان بدهكاریم​

شاخى از شاخهاى دیو سفید​

به یل سیستان بدهكاریم​

مثل فرخ لقا كه دارد خال​

به امیرارسلان بدهكاریم​

نیست ما را ستاره اى، اى دوست​

كه به هفت آسمان بدهكاریم​

مبلغى هم به بانك كارگران​

شعبه طالقان بدهكاریم​

این دوتا دیگ را و قالى را​

به فلان و فلان بدهكاریم​

دو عدد برگ خشك و خالى هم​

ما به فصل خزان بدهكاریم​

هم به تبریز و مشهد و اهواز​

هم قم و اصفهان بدهكاریم!​

به مجلات هفتگى، چندین​

مطلب و داستان بدهكاریم​

قلك بچه‌ها به یغما رفت​

ما به این كودكان بدهكاریم​

مبلغى هم كرایه خانه به این​

موجر بدزبان بدهكاریم



پ ن :
بدهکاریم آقا خخخ خیلی هم بدهکاریم

​

 

عشق، عادلانه نیست

یک طرف همیشه زخم

یک طرف همیشه تیغ.

 

من که در تُنگ برای تو تماشا دارم
با چه رویی بنویسم غم دریا دارم؟

دل پر از شوق رهایی است، ولی ممکن نیست
به زبان آورم آن را که تمنا دارم

چیستم؟! خاطره زخم فراموش شده
لب اگر باز کنم با تو سخن ها دارم

با دلت حسرت هم صحبتی ام هست، ولی
سنگ را با چه زبانی به سخن وادارم؟!

چیزی از عمر نمانده است، ولی می خواهم
خانه ای را که فرو ریخته بر پا دارم

 

تو رفتی و برفتم من هم از خود ، کنج دیواری

بدرد خود گرفتارو ز درد این گرفتاری

 

درد اگر سینه شکافد"نفسی بانگ مزن
درد خود را به دل چاه مگو
استخوان تو اگر آب کند آتش غم آب شو" آه مگو.
دیده بر دوز بدین بام بلند مهر و مه را بنگر
سکه زرد و سپیدی که به سقف فلک است
سکه نیرنگ است سکه ای بهر فریب من و توست سکه صد رنگ است

 

نــاگآه به خود آمدمُ دیدم

همــ کلمات ــــــه

رازِ مرا میدانند..!

 

حالت سوخته را سوخته دل داند و بس

شمع دانست که جان دادن پروانه ز چیست

 

آنقدر سنــــگ نهادند میــــــان من و تو

آدم از هرچه طواف است بدش می آید

 

دهخُــــــــــدا تجــــــربه ی عشق ندارد، ورنه


معنی مرگ و جدایی به یقین هر دو یکیست

 

آنقدر سنــــگ نهادند میــــــان من و تو


آدم از هرچه طواف است بدش می آید