وصف حال خودت از زبان شعر

حال من خوب است اما با تو بهتر میشوم
تا تو را میبینمت یکجور دیگر میشوم



خیلییییی قشنگه .....منم

 

از درد سخن گفتن و از درد شنیدن

با مردم بی درد ندانی که چه دردی ست

 

مثل اشکی ز لب پنجره ی خانه ی دل

پیش پای خودم از چشم خودم می افتم

 

امشب اسیر وحشت یک حس آنی ام

زل میزنم به خودکشی ماه توی آب

 

من مست می عشقم هشیار نخواهم شد
وز خواب خوش مستی بیدار نخواهم شد

 

لرزید دلم مثل همان روز که چشمم

در کشور بیگانه به یک هموطن افتاد

 

بی قرار توام ودر دل تنگم گله هاست

آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی وبین من وتو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد

بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مسئله دوری وعشق

وسکوت تو جواب همه مسئله هاست

 

دست من گیر کاین دست همان است که من

بارها در غم هجران تو بر سر زده‌ام

 

تو نیستی و غمت با من صفـــای عهد کهن دارد

بنازم این غم شیرین را که پاس صحبت من دارد

 

عاشق شدم که لهجۀ جانم عوض شود
آن روزگار بی هیجانم عوض شود

شاید به دستگیری دستان گرم تو
خاموش خوانی ِ ضربانم عوض شود

می خواستم که لحن غم انگیز قصه ات
وقتی برات شعر بخوانم عوض شود

پر شد ضمیر من ز تو باید که بعد از این
دستور خشک مغز زبانم عوض شود

جز در حضور عشق شهادت نمی دهم
باید که ذکرهای اذانم عوض شود

در زندگی به قدر کفایت گریستم
لطفاً بخواه مرثیه خوانم عوض شود

قلیان زهر مار برایم بیاورید
گاهی مگر که طعم دهانم عوض شود

هر آدمی اگر چه که عاشق، اگرچه خاص
وقتی زمان گذشت گمانم عوض شود

شعر تو مثل قبل برایم قشنگ نیست
وقتی مخاطبت نگرانم عوض شود

گفتی که آمدم ولی البته ممکن است
تصمیم این که باز بمانم عوض شود