وصف حال خودت از زبان شعر

حال و روزم مثل سگ هاره
که فقط پارس هاشو میشماره
زخم دستاشو گاز میگیره
جیغ ترمز رو آرزو داره

 

تو را من چشم در راهم

شباهنگام

که میگیرند در شاخ تلاجن

شاخه ها رنگ سیاهی را

 

دلم فریاد میخواهد ولی در انزوای خویش

چه بی آزار با دیوار نجوا میکنم هر شب

 

فکر کن! حبسِ ابد باشی و یکبار فقط

به مشامت نَمی از بویِ خیابان برسد

سالِ نفرین شده در قرن,مصیبت یعنی

هی زمستان برود,باز زمستان برسد!

​

 

در من

آدم برفی ای ست

که عاشق آفتاب شده ..

و این خلاصه ی همه،

داستان های عاشقانه جهان است

 

تو رفتی و برفتم من هم از خود ، کنج دیواری

بدرد خود گرفتارو ز درد این گرفتاری

 

دلم از شکوه خالي دل پر از حرف است حيرانم
که ساغر خالي و مي از لب پيمانه ميريزد

 

ماهم که هاله ای به رخ از دود آهش است

دائم گرفته چون دل من روی ماهش است

 

حال من خوب است اما با تو بهتر میشوم

تا تو را میبینمت یکجور دیگر میشوم