وصف حال خودت از زبان شعر

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید
قصه ی بی سر و سامانی من گوش کنید

 

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد....

و زیبایی دست مهربانی را خواهد گرفت.....

 

دردهایم را برایت گفته ام
بشنو اینک این سکوت تلخ را
...

 

شانه هایت را برایِ گریه کردن دوست دارم..
بی تو بودن را برایِ باتو بودن دوست دارم..

 

من پوپک غمگینی را میشناسم
که در اقیانوس مسکن دارد
و دلش را در یک نیلبک چوبین مینوازد
ارام
ارام
...

 

در شعرهای من ممکن است
ماه، راه شود
و کوه، دریا
اما درد
کماکان
همان است که بود.

 

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد...

 

من از مهتاب مي گيرم

سراغ روي ماهت را

برايش از تو مي گويم

و شب را با حضورت جشن مي گيرم

ولي امشب چه تاريك است

ماهي نيست

و من دل تنگ دل تنگم

 

I miss how we used to be,
So vibrant, so honest, so wild and free.

I miss the way you would understand,
Listen carefully, and be there when I needed a hand.

I miss our long, random talks at night,
Our private conversations,
Our silly little fights.

I miss the way you could read my mind,
Know what to say,
When words were hard to find.

I miss the way you could brighten my day,
Make me forget the mistakes,
Make the pain go away.

I miss how you made me laugh,
Hate how you made me cry,

Loved how you said you would always be there,
But once again, I forgot that life takes away what ever that makes me smile ...

 

می بینی ترسِ نبودنت چه به روزم آورده است؟

و وحشت گم کردن دستی گرم چگونه تا مغز استخوانم نفوذ کرده است ؟

دیگر چگونه بگویم چقدر دلتنگ توأم؟

وقتی دندان هایم از ترس یا سرما

– چه فرق می کند اصلاً ؟ –واژه هایم را تکه تکه می کنن

و ناچارم

بریده بریده

د و س ت ت د ا ش ت ه ب ا ش م.