زمین و زمان یخ بسته است.حتی اه ادمها که همیشه انرا گرم و سوزناک تعبیر کرده اند، برسردی هوا می افزاید.اینجا سرزمین هجران است و فصل،فصل یخبندان و این منم و ان تویی و این دو باهم ما هستیم و اینجا تبری است به نام عشق و ما ابراهیم هجر شکن. بیا تا این تبر طلایی را بر دوش نهیم و به بتخانه رویم و بت بزرگ هجران را بشکنیم و از تکه های ان دوباره عشق و محبت بسازیم.هر کس می گوید که عشق را باید در پستوی خانه پنهان کرد اشتباه می کند.محبت را باید بر سر بازار برد و انرا به قیمتی ارزان به همه فروخت تا تمام قلبها از محبت لبریز شود.انگاه هر جا که می روی در کوچه و خیابان پا روی عشق می گذاری.در این سر زمین هجر پرستان صبا را هم زندانی کرده اند.او را زندانی کرده اند تا مبادا او برای عاشقان از معشوق خبری ببرد.اینجا دلها همه سنگی است و انسانها به هم گل سنگ هدیه می کنند.در این روز های سرد و زمستانی که هوای شهرمان با غم مه الود شده است،حتی محبت هم در قلبها یخ زده و با اینکه برف باریده و همه جا سفید و یکرنگ شده است،قلبهای هجرت پرستان همچنان سیاه و دو رنگ باقی مانده است به خدایی که گرمی را دردستها قرار داد،قسم میخورم که اگر روزی گرمی عشقی به چشمانم خورد و اشکهای یخ زده ام را اب کرد و من توانستم دنیای اطراف را برای بار دیگر ببینم از هر قطره اشکی فانوسی خواهم ساخت و انرا بر سر مژگان عاشقان خواهم اویخت تا راه عشق را هموار طی کنند و ان وقت بر بلندای کوه خواهم رفت و ندای محبت را سر خواهم داد تا تمامی انانی که در خواب مانده اند و مهربانی در قلبهایشان یخ زده است در شعله های عشق بسوزند و نابود شوند و دیگر کسی کلمه ای به نام هجران نشناسد..............
