دلتنگی چشم سبز گذرگاهی به سوی دریا بهترین شبگرد تند و زننده سراب پرواز پروانه، حسرت را در من زمزمه می کند که به تمامی نشانه ای از توست، گرداگرد ساعت ها بی پایان، هر لحظه ای تو را می یابد و مرا فنا می کند پیوسته همه ی خورشیدها، عشق تو را منعکس می کنند به من بگو آن صبح آنجا، پشت پنجره ای ها را بستیم پلک های بسته – کلید دور انداخته رشته ی بریده – چشم های خاموش سایه همه چیز را می داند اما هیچ نمی گوید … زندگی بی اینکه دیپلم بدهد می آموزد فردا فقط فردا وجود دارد مرگ حقایق وعده های بی پایان را آشکار می کند هیچ چیز ارزشی ندارد جز تمایل برای رها کردن خود از زمان های شمرده شده بی وقفه به من بگو که من آزادم از دوست داشتنت توصیه برهنه بر موج های آرام پیش برو چشم هایت به روی دشواری ببند غم هایت را بر ساحل رها کن عشق از پل باریکی شکننده تر است غم هایت را بر ساحل رها کن هیچ چیز نمی تواند در برابر طغیان های غم مقاومت کند برهنه بر موج های آرام پیش برو چشم هایت را به روی دشواری ببند اطراف چشم هایت اطراف چشم هایت کمین کرده ام و بعد می دزدم نگاه رایگانی که وداع را رد می کند در این رویای شاهانه در کمین زیبایی روزهای شکار را در انتظار و افسوس می گذرانم عشق شب را شکار می کند در آخرین پلک بسته ی من و براستی که دلتنگی می گریزد دربرابر فروغ تو (برگردان: نفیسه نواب پور)
