شاعر این شعر را به مناسبت خودكشی صادق هدایت بزرگترین نویسنده معاصر ایران سروده بود . اگرچه حالیا دیریست كان بی كاروان كولی ازین دشت غبار آلود كوچیده ست و طرف دامن از این خاك دامنگیر برچیده ست هنوز از خویش پرسم گاه آه چه می دیده ست آن غمناك روی جاده ی نمناك ؟ زنی گم كرده بویی آشنا و آزار دلخواهی ؟ سگی ناگاه دیگر بار وزیده بر تنش گمگشته عهدی مهربان با او چنانچون پاره یا پیرار ؟ سیه روزی خزیده در حصاری سرخ ؟ اسیری از عبث بیزار و سیر از عمر به تلخی باخته دار و ندار زندگی را در قناری سرخ ؟ و شاید هم درختی ریخته هر روز همچون سایه در زیرش هزاران قطره خون بر خاك روی جاده ی نمناك ؟ چه نجوا داشته با خویش ؟ پ یامی دیگر از تاریكخون دلمرده ی سوداده كافكا ؟ همه خشم و همه نفرین ، همه درد و همه دشنام ؟ درود دیگری بر هوش جاوید قرون و حیرت عصبانی اعصار ابر رند همه آفاق ، مست راستین خیام ؟ تقوی دیگری بر عهد و هنجار عرب ، یا باز تفی دیگر به ریش عرش و بر آین این ایام ؟ چه نقشی می زده ست آن خوب به مهر و مردمی یا خشم یا نفرت ؟ به شوق و شور یا حسرت ؟ دگر بر خاك یا افلاك روی جاده ی نمناك ؟ دگر ره مانده تنها با غمش در پیش آیینه مگر ، آن نازنین عیاروش لوطی ؟ شكایت می كند ز آن عشق نافرجام دیرینه وز او پنهان به خاطر می سپارد گفته اش طوطی ؟ كدامین شهسوار باستان می تاخته چالاك فكنده صید بر فتراك روی جاده ی نمناك ؟ هزاران سایه جنبد باغ را ، چون باد برخیزد گهی چونان گهی چونین كه می داند چه می دیده ست آن غمگین ؟ دگر دیریست كز این منزل ناپاك كوچیده ست و طرف دامن از این خاك برچیده ست ولی من نیك می دانم چو نقش روز روشن بر جبین غیب می خوانم كه او هر نقش می بسته ست ، یا هر جلوه می دیده ست نمی دیده ست چون خود پاك روی جاده ی نمناك
