نمی دانم از فراق تو بنالم يا از غريبی خودم؟ نمی دانم تورا بخوانم که بر گردی ياخودم رادعاکنم که بيايم؟ از اين بسوزم که نيستی يا از آن بنالم که چرا هستم؟ هيچ می گويی اسيری داشتی حالش چه شد، خسته ی من نيمه جانی داشت احوالش چه شد. ............................................................. دلم تنگ است، نميدانم ز تنهايي پناه آرم كدامين سوی . پريشان حالم و بي تاب مي گريم و قلبم بي امان محتاج مهر توست . نميدانی چه غمگين رهسپار لحظه های بی قرارم من به دنبال تو همچون كودكی هستم ومعصومانه می جويم پناه شانه هايت را كه شايد اندكی آرام گيرد دل. دلم تنگ است وتنهايي به لب می آورد جانم بيا تا با تو گويم از هياهوی غريب دل كه بی پروا تلنگر ميزند بر من و می گويد به من نزديك نزديكی به دنبال تو ميگردم ، به سويت پيش می آيم ، چه شيرين است پر از احساس يك خوشبختی نابم ... تا ابد من دوستت دارم . ............................................................ هر جا كه سفر كردم ، تو همسفرم بودی وز هر طرفی رفتم، تو راهبرم بودی با هر كه سخن گفتم، پاسخ ز تو بشنيدم بر هر كه نظر كردم ، تو در نظرم بودی در خنده ی من چو گل ، در كنج لبم خفتی در گريه ی من چو اشك، در چشم ترم بودی در صبحگاه عشرت ، همدوش تو ميرفتم در شامگاه غربت، بالين سرم بودی آ واز چو می خواندم، سوز تو به سازم بود پرواز چو ميكردم، تو بال و پرم بودی هرگز دل من بر تو، يار دگری نگزيد گر خواست كه بگزيند ، يار دگرم بودی
