تئاتر کلاسیک اصولاً به آن عده از نمايش‌نامه‌هايي اطلاق مي‌گردد كه در روم و يونان باستان وجود داشته است. "الكترا" اثر«سوفوكل»، "با كانت" اثر «اورپيد» و" زن فينيقيگ اثر «آشيل» از جمله اين آثار هستند. اين نهضت در قرن هفدهم با «مولير، كرني و راسين» ادامه يافت. در آثار اين مكتب هنري همواره ستايش و نمايش نيكي و جوانمردي، شجاعت، عشق، بخشش و غلبه بر بدي و كينه به چشم مي‌خورد. تئاتر سمبوليك(نمادين) در اين مكتب هنري، رنگ‌ها و علائم نشانه‌هاي خاصي هستند. مثلاً قرمز علامت شهوت، سياه نشانه مصيبت، سفيد نشانه پاكي و نجابت و… است. در اين سبك از علائم ـ با وجود روابط معنايي ـ براي بيان مقصود استفاده مي‌كنند. از سوي ديگر در سمبوليسم،دريافت خود را از نشانه هاي طبيعت بيان مي‌دارند و هر چيز را نشانه‌اي و نمادي مي‌دانند. تئاتر اومانيست(انسان‌گرا-هيومنيسم) تئاتر انساني شيوه‌اي است كه در آن درام‌نويس، كيفيات روحي انسان را بررسي مي‌ك تئاتر ميميك / پانتوميم در اين شيوه به جاي گفتگو، نمايش موضوع از طريق ژست حركت و عوامل ديگري از قبيل تغيير قيافه و صورت، انجام مي‌گيرد. مبتكر اين شيوه لوئيجي پيرآندلو ايتاليايي مي‌باشد. نور، موسيقي، دكور و ميزانسن در فهماندن واجراي اين نوع نمايش بسيار كارا مي‌باشد. تئاتر قرار و فرار اين نوع تئاتر از منازعه، داد و فرياد و سر و صدا مايه مي‌گيرد كه عده قهرمانان با فرار يا قرار تغيير مي‌كند. آورنده اين سبك چخوف روسي مي‌باشد و به وسيله برنار فرانسوي و پيرآندرلو ايتاليايي تكميل شد. موسيقي، نور، طراحي لباس و كارگرداني در اين مكتب هنري مهم و اثرگذار است. تئاتر مدرن نويني و نوانديشي مايه اصلي اين سبك است. در اين‌جا هر كس (نمايش‌نامه نويس، كارگردان، دكوراتور، موزيسين و(… بخش مربوط به خود را با فاكتورهاي مورد نظر خود تنظيم مي‌كند و ارتباط بين اجزا لحاظ مي‌گردد. مترلينگ، برنارد شاو، برشت، ساموئل بكت، اوژن يونسكو، آرتور ميلر و چخوف تجربه نمايشنامه‌نويسي در اين سبك را از خود به يادگار گذاشته‌اند تئاتر ناتوراليست(طبيعت‌گرا) جنبه اصلي اين سبك توجه به طبيعت و مظاهر آن است و تفاوت اصلي با رئاليسم در اين است كه در اين‌جا به طور ويژه به طبيعت پرداخته مي‌شود و جزئيات امور بيشتر مورد توجه است و پا را از كلي‌نگري فراتر مي‌نهند. تئاتر دراماتيك در تئاتر «دراماتيك»، برخي ويژگي‌هاي سبك ناتوراليستي و اومانيستي در هم آميخت. در اين تئاتر بررسي و تحقيق بر روي خانواده و نهاد جامعه نيز وجود داشت و به موازات پيشرفت در زمينه‌هاي فني و هنري اين سبك هم رو به تكامل گذاشت. با وقوع جنگ‌هاي جهاني، مردم از پرداختن به غم متنفر شدند و ديگر حتي پرداختن به جنبه‌هاي عادي زندگي را پوچ مي‌پنداشتند. با توجه به اين تغيير ذائقه درام‌نويسان جنبه‌هاي «فانتزي» را وارد تئاتر كردند. اين تحول‌ها در نهايت به ميميك، تئاترمدرن و اكسپرسيونيسم منجر شد.
