باغ عشق به باغ عشق رفتم و آنچه را که هرگز ندیده بودم، دیدم: کلیسای کوچکی بر گستره‌ای سبز که در گذشته زمین بازی‌ام بود و درهای کلیسا بسته بود و بر سر درش نوشته بودند: “مبادا چنین و چنان کنی!” پس به باغ عشق برگشتم آن‌جا که هزاران گل خوشبو روییده بود و دیدم که پُر از گور بود و به جای گل‌ها، سنگِ گورها و کشیش‌ها با ردای سیاه در رفت و آمد بودند و با بوته‌های خار پیوند می‌زدند شور و خواهش مرا
پاسخ : ا شعار از ویلیام بلیک سحرگاهان ای باکره مقدس پوشیده در پاکترین سپیدی! دروازه های زرین آسمان را بگشای و پیش آی! سپیده دم را که در بهشت خفته است بیدار کن! بگذار نور از غرفه های خاوران برخیزد، و شبنم انگبین اندود را که بر روز از خواب خیزان روان است، به همراه آورد. این سحرگاه تابان آفتاب را شادباش گوی! که بسان نخجیرگری در پی شکار برخاسته است؛ و با پای چکمه پوش بر فراز دره های ما نمایان شو.
پاسخ : ا شعار از ویلیام بلیک معشوقه ازلی ای که با گیسوان شبنم زده از پنجره زلال سحرگاهان فرو می نگری! چشمان فرشته وارت را به سوی جزیره غربی ما بگردان، که با انبوه همسرایان فراز آمدنت را شادباش می گوید، ای بهار! تپه ها با یکدگر در گفتگویند، و دره ها سراپا گوش می شنوند. دیدگان خواهشگر ما، همه به بالا به سوی سراپرده های درخشان تو دوخته شده است پیش آی! و بگذار پاهای خجسته تو از دیار ما دیدار کند. به سوی تپه های شرقی بیا! و بگذار نسیم های ما جامه های عطرآگینت را بوسه زنند. مرواریدهایت را بر سرزمین مان برافشان که بیمار عشق توست، و از برایت مویه کنان. با انگشتان مهربانت سرزمین ما را بیارای. بوسه های نرمت را بر سینه اش فرو ریز و تاج زرینت را بر تارک پر اشتیاقش بنه که گیسوان آزرمینش را از برای تو بافته است.
