ای بهانه ی زنده بودنم...

من تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم
که از من عاشق تر باشد
و از من مهربانتر برای تو
من تو را به کسی هدیه میدهم
که صدای تو را از هزار فرسخ راه دور
در خشم...در مهربانی...در دلتنگی
در هزار همهمه ی دنیا یکه و تنها بشناسد
من تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم
که راز آفتابگردان و تمام سخاوتهای عاشقانه ی

این گل معصوم را بداند
و ترنم دلپذیر هر آهنگ،هر نجوای کوچک
برایش یک خاطره ی مشترک باشد
او باید از رنگین کمان چشمان تو
تشخیص بدهد که امروز هوای دلت آفتابی ست
یا آن دلی که من برایش می میرم،
سرد و بارانی ست
تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم
که قلبش بعد از هزار بار دیدن تو،
باز هم با دیوانگی و بی پروایی اولین نگاه من بتپد
...
همانطور عاشق
همانطور مبهوت جمال و وقار بی مثال
آیا کسی پیدا خواهد شد از من عاشق تر
و از من مهربانتر برای تو؟؟!
تو را سخاوتمندانه ،با دنیایی حسرت،
خواهم بخشید
و او را که از من عاشق تر است،
هزار بار خواهم بوسید!...

 

پاسخ : ای بهانه ی زنده بودنم...

باش تا که پرهایم مثل یک پروانه پربگیرد
شاید منه خسته دل
سرد و خاموش نباشم امروز​