می دانم که باید با تو بگویم و همه چیز را از تو بخواهم... ( گفتگو با خدا- نیل دونالد والش Neal Donald Walsch/توراندخت تمدن، جلد اول/چاپ یازدهم ) بسیاری از کلمات از زبان دیگران ولی به اسم ِ خداوند ادا شده اند. بسیاری از افکار و احساسات به دلایل و انگیزه هایی بوجود آمده اند و بطور مستقیم توسط خدا خلق نشده اند. بسیاری از تجربه ها هم از این افکار و احساسات ناشی شده اند . مشکل قضیه ، تمییز و تشخیص درست از نادرست است تا بتوانیم بین پیام های رسیده از جانب پروردگار و آنچه از منابع دیگر آمده است تفاوت بگذاریم . ما با بکارگیری قانون ساده ای می توانیم به این تمییز برسیم : " بالاترین افکار، شفاف ترین کلمات، و بزرگترین احساسات، همواره متعلق به خداوند هستند . هرچه کمتر از این باشد از منابع دیگر آمده است . " فکر می کنم کار مشکلی نباشد، چون حتی یک شاگرد ابتدایی می تواند بالاترین ، روشن ترین و کوچکترین را تمییز دهد . * با وجود این اجازه بدهید راهبردهایی هم ارائه شود : بالاترین افکار، افکاری هستند که حاوی نشاط و شادی باشند. شفاف ترین کلمات، کلماتی هستند که حاوی حقیقت باشند و بزرگترین احساسات، احساساتی هستند که تو عشق می نامی. - شادی ، حقیقت ، عشق این سه قابل جابجایی هستند و یکی همواره به دیگری می انجامد. ترتیبی که در اینجا آورده شده به هیچ وجه مهم نیست. به بسیاری از پیام های خداوند توجه نمی شود، علت این است که تعدادی از آنها بیش از آن نیکو و پسندیده هستند که واقعیت داشته باشند. عده دیگر بیش از آن مشکل به نظر می رسند که دنبال شوند. و تعدادی هم به غلط درک می شوند. بسیاری هم اصلاً دریافت نمی شوند. قوی ترین رسول پروردگار " تـجربه" است، حتی ما این را هم مورد غفلت قرار می دهیم. این یکی را " به ویژه " نادیده می گیریم. اگر این طور نبود دنیایی که اکنون در آن به سر می بریم کاملاً متفاوت از این بود... حاصل این بی توجهی به تجربه ها، تکرار و تجدید آنهاست، مکرر در مکرر. چون خداوند نه از هدفش دور می شود و نه اراده اش را نفی می کند. لذا ما نهایتاً ، دیر یا زود ، پیام را دریافت می کنیم. با وجود این خداوند در ما قدرتی به نام اختیار آفریده و این را هرگز از ما سلب نخواهد کرد. بنابراین شاید پیامی را هزاران بار در طی سال ها به ما برساند، اگر واقعاً به ان گوش دهیم از دست مان نخواهد رفت. وقتی قلباً آنها را به گوش جان سپردیم، دیگر نمی توانیم آن را نادیده بگیریم، از این جاست که ارتباط ما به طور جدی برقرار می شود. در گذشته تو صرفاً با خداوند حرف می زدی، به سوی او دعا می کردی، شفاعت می خواستی، التماس و زاری می نمودی، ولی حالا خداوند است که پاسخ می دهد همان کاری که اکنون انجام می دهد.
