کرد شیرکو

تو می توانی​

تو می توانی به یکی جرعه بوسه ام​

سر از نو بجوشانی​

می توانی سر از نو سبزم بگردانی آری​

تو می توانی برگی یا لبخندکی از مرا در این رویش دوباره​

به بادی برنا بسپاری و مرا نیز همراه با قهقهه ی شعر و شبنم​

به آغوش زندگی باز گردانی​

--------​

و تو ای بانوی اعجاز​

من چونان گداختن کوهستان و زنان کهنم​

به سان نامه های تاک و اندوه آب و آشفتگی بید مجنون کهنم ​

کهنم همپای توده ی غمهای مردمانم​

اما تازه ام چونان شعرم ​

تازه از خلوت تنهایی و ​

اشک گریه های واژگان خویشتنم​