غفلت

​

نه ابر بود و نه باران​

نه باد بود ونه بوران​

نه تیغ ِخونی ِپاییز، نه دست ِسرد ِزمستان​

نه سنگ ِفاجعه از آسمان فروافتاد​

نه خشک سالی و قحطی ​

نه سیل ِحادثه از هر کرانه شد جاری​

گناه ِغفلت ِما بود​

گناه ِغفلت ِما بود​

اگر شکوفه ی ِشوقی به شاخه ای نشکفت​

اگر جوانه ی ِسبزی به خنده لب نگشود​

اگر پرنده غمش را نگفته پر زد زود​

گناه ِغفلت ِما بود​

گناه ِغفلت ِما بود​

امید ِمعجزتی نیست بهار را امسال ​

چنین که سنگ شدیم و به راه ِآب نشستیم​

چنین که تیغ شدیم و به ریشه رو کردیم​

امید ِمعجزتی نیست​

امید ِمعجزتی نیست بهار را هرگز ​