نهايت محزون عشق

بغضي ميـان راه گلــويم به چند وچــون در حشــر و نشــر آمدن و رفتنت فكـور ​

مي پرسد اين نهايت محزون عشـق بود يا قصـــه نجـــابت يك دختـــر صبـــور​

يك دختـــر صبـــوركه انــدازه ي تورا قـدري فراتر از قواره مجنون كشيده بود ​

اقصـــانقـــاط چشــم سـياهش به ياد تو آئينه را طليعــه اي از خـون كشــيده بود ​

يك دختـر جسـور كه فرهاد وش تو را با تيشـــه بر بلـــور خيـــال آفــــريده بود​

چشــمان بي تفاوت و سرد تو را دريغ همچــون نگــاه نــرگس شـــيراز ديده بود​

در انتظـــار لــحظه ديــدار تا ســـحـر تنهــــا كنــــار پنجــــره بيــــدار مانده بود​

آن شب كه دختــر خورشــيد بي خيال دور از نگــاه عقــربه در خـواب مانده بود​

تب كـــرده از هزاره ي اندوه سينه اش بغــض هــــزار ســـاله غــم كـنج ديده اش​

مي پرسد اين نهايت محزون عشق بود يا ســـرنوشــت حتـــمي از قبـــل چيــده اش​