مي گــفت آشـــناســت ولي آشـــنا نبــود با آن سه حرف ساده كه از عشق مي سرود در انحنــاي سـرخ نگاهش هميشه داشت مشـــتي دروغ، ذره اي ايمــــان ،دلي كبــود پنداشـــت ســـاده ام و نيرنگ مي نوشت بــا واژه هاي عشـــق، تبســـــم، تـــرا درود حالا نوشته است كه بس حيف بوده است آن شب كه روي بســتر چشــمان من غنــود هر جا به اشــتباه خودش معترف شدست مـردي كه از بلـــور دلــم عشـق مي ربـــود دل در حريم خلوت عشـــقش طواف كرد از بــس كه او ســـاده ومعصــوم مي نمـــود پنداشت ســـاده ام و با يك،دو خط نگـــاه هــر شـب كنــار بســـتر تــرديد من ســرود مه در حــــريم آبي چشــــم تـو مـاه شـــد زيـــرا كه در نــگاه تــو آمــد شــبي فـــرود حالا پس از دو سال كه از كوچه مي گذشت بــا مــن و كـل خــــاطــره هـايم غريبه بود
