جرعه، جرعه فریاد می کشم آهای افسون خاطره هایم را می فروشم سبدی صد تومان گمشده ای را می جویم که در کهکشان باور خدا نامیدندش به آینه می مانست و آفتاب در من انتهای مستقیم صراطش به چهار راهی می رسد که زندانبان به نشانه قداست تمام مردم شهر بر کره سرم تراشیده است این بدکاره ها که ار مژگانم آویزانند تفسیر آیه، آیه سوره ای از سوره های زیستنم می باشند که در تب یک بوسه ناآشنا گم شده اند جرعه، جرعه فریاد می کشم سبد زندگیم را می فروشم به انعکاس آینه ای و پیاله ای آفتاب
