سلام! گاهي آن قدر نگاهم را به نگاه گرفته ي قلم پيوند مي زنم تا شايد چند جمله اي از تو بنويسم ولي نمي شود و تنها خاطره هاي خيس است كه چشمان هربرگ خاطراتم را نم دار مي كند چقدر بي رحم شده اي! هر روز كه به بهانه ي پيدا كردن رد پاي تو لابه لاي كلبه هاي گرفته قدم مي زنم حقيقتي را مي يابم كه دل گير مي شوم و كاش مي شد حرف هايي كه از تو در كوچه هاي دلم مانده را به بن بست نكشم و بازگو كنم ولي نمي شود عادت كرده ام كه سكوت را نشكنم وقتي تنها كسي بود كه مرا نشكست. برگ زرد پاييزي بي آن كه بخواهد زير بار توفان خرد مي شود و مي شكند چون دستان سرد و بي روح درخت خواب بهار را دارد نه برگ هاي زرد و خشكيده را و او به ناچار مجبور مي شود سر بر بالين جوي آب بگذارد و آن چنان خيس خاطرات شود كه جان كندن خود را نظاره كند مي بيني برگ پاييزي خودت را! ثانيه ها را بشمار كه توفان نزديك است چون من از رفتن هراسي ندارم از ماندن شاخه هاي غرورت هراس دارم! تو چه مي داني شايد ميان راه باراني غبار خاطرات تو را از روي چشمانم شست ولي نه! دوست ندارم دقايق آخر فراموش كار شوم. روزي مي رسد كه برگ هاي بهاري آغوش تو را از عطر وصال پر مي كنند و اوج شكوفايي تو را رقم مي زنند ولي روزي اين برگ ها هم پاييز مي شوند و تو هم خشك مي شوي تنهاتر از هميشه ، سرنوشت انتقام قلب هاي شكسته را بي خبر مي گيرد شايد خشك شوي و شايد با تبر ....... مي بيني ؟ بالشت افكارم پر از برگ هاي پاييزي شده است و زير سايه ي چشمانت آرام آرام خشك مي شود شايد دليل نخواندنم اين باشد و شايد ........ برگ زرد پاييزي كه زير سايه ي نگاهت شكست
