و من تن گرم تو را معنا می کردم کنارت بودم شاخه دستت بر تنم طنید بازوی مرا گرم فشرد و دوست مو مجعدیت آنطرف تر نشسته بود در خوابی که نیمه شبی , روح مرا , صبح تلخش آزرد... این منم که بی پروا پشت لوح تقدیر دانشگاه شعر وفسانه از تو می نویسم از تو خیالی سبز مانده است خیالی ماندی تازه مثل طعم سیب زمینی های سرخ کرده البته بدون سس! مثل چیدن شکوفه های سیب از شعر فروغ در بهاری ترین روز اسفند ماه می بینی ؟ خط دوست داشتنی تلخی در دلم مانده که غلط املائی دارد! مثل بلورهای درخشانی که صورتم را می نوازند دست خودشان نیست آخر مستند مست باران مثل ناز ساز پری مثل روح منو تو که شاید سالها بعد , بعد مرگمان در افسون و سکوتی محض با قلب نورانی خدا پیوند بخورد...
