بوسه های چرکین تو زخم عفونتهای دیررس بود بگذار باد هم چنان ما را زخمگین سازد آه باد فکور روشنی بخش مردگان بی سر فتیله ی فانوست را پایین می کشم این همه، تاکجای امتدادِ این جاده می رود که دستهایم ازصبوری گنگ باد بی نشانه ا ست این بیهده اکسیژن چیست که لهیب آ تش را شعله ورتر میسازد حالا بگو من از اکسیژن فانوس تو تغذیه می کنم یا باد بزن ذغال شیطانم
