وحدت بود و یگانگی تنها دل بود و عاشقی تنها تو بودی و و تو، تنها بودی ندانم چگونه بود و نمی توانم بدانم به گمانی کودکانه همه رنگ بود و نور همه شادی و سرور ندانم چه گذشت و نمی توانم بدانم شاید از آن همه نور وسرور شاد گشتی و به بازی کودکانه پرداختی وحدت را کثرت نمودی انسان را به نمود خود ساختی و در دلش گنجی از عشق از خود در پردۀ پندار نهان داشتی رنگ و نور به سیاهی شادی و سرور به اندوه بدل گشت و انسان خسته از سیاهی و اندوه اندوه ِ اندیشه های جاری گمان و گمان و همه وهمه پوچ و پوچ راه نفس را بسته تنها گریستن می دانم - نه از اندوه - که از حسی ناشناخته که جوشیده از گنج توست در دل که راهی به گنج تو در دل دارد می خواهم چنان بگریم که که سیاهی ها از تمامی دل ها شسته و و نور باز گردد که تمامی اندوه از دل ها زودوه و سرور باز آید تمامی باران های جهان از دبده گانم جاری شود تا دل های خشک شده از پندارها سبز گردد و خورشید عشق نوربخشی نماید کثرت به وحدت بدل گردد شاید آنگاه انسان در بازی کودکانه ی تو همبازیت باشد
