نه از دل که از دیار او را ترک کردم با تمام رنج هایش با تمام غمهایش با تمام امید هایش و با تمام نا امیدی از از دست رفتن امیدهایش آیا من او را ترک گفته ام؟ نه! آن کمانکش ازلی، این تیر را رها ساخت که همچنان روزی دیگر نزدیک یا دور تیر مرا نیز رها خواهد ساخت و من خواهم ماند با رنج هایم غم هایم امیدهایم و . . . نا امیدی از از دست رفتن امید هایم گریزی نیست . . . پس خواهم آموخت عاشق ترین کمان باشم تا تیرم به هر سوی که او می خواهد به مرز کمال پرواز کند
