به ساقی در نگر در مست منگر به یوسف در نگر در دست منگر بدان گلزار بی پایان نظر کن به آن خاری که پایت خست منگر و . . . . " حیران لیک جویان در سرا پرده هستی روان خسته، زخم دیده، رنج کشیده، لیک پُراپُر عشق از مست، زخم دیده از تیغ، دست بریده از شست، در دام از خار، خونین سر بر آستان آموزگار عشق نهاده شمس او بر جان نوربخشید در مهر کلامش و کلام مهر آمیزش آوای عشق جاری شد: مست نیست و تنها ساقی دست نیست و تنها یوسف شست نیست و تنها صیاد خار نیست و تنها گلستان است اوست در مست و دست و شست و خار خاموش اندیشه شو در خموشی، او شو و . . . دریاب زخم هایت پندار رنج هایت خیال تنها عشق باقی و . . . ساقی برقرار و . . . جان در دیار یار
