شب و مرور وسوسه اي كه محال بود من،تو،پدر،كه اهل كمي اعتدال بود! مي شد كه پيش روش،كمي پا دراز كرد شايد كه مرده بود،نه...انگار لال بود! از اين جنوب مرتجع بد خبر نبود ديشب،كه گوشه گوشه ي خانه شمال بود هر لحظه مي شد عشق خودت را بغل كني خانه نه سمت كفر،نه سوي زوال بود! آري،همان زوال مجازي كه عقده شد گنداب پست وسوسه...اما زلال بود من بودم و تو بودي و يك كفر بي دريغ شب،قرص ماه در بغل من هلال بود از سنتي ترين نفس مكه رد شديم جايي كه راه بودن" ما"،جز وصال بود! □ نفرين به خود خيالي و بر دلخوشي پوچ اين ماجراي با تو شدن احتمال بود صبح است و لكنتي كه هزار و...همان اذان حي علي الصلاه(ت)كه دستت خيال بود!!
