با او کنار آواز آتش در شبی باریک تا انتهای قداست تا پیراهن شب چاک چاک و بانوی فرسایش ناخوانده دفترسبز عشق را چون ترکه ی خیس ناظم به کتیبه ی تنهایی ام تازی ................. .................. بیدار شو آبشار خسته، ماهی عشق سبد جانش خالی هان ،خبرش آورد قاصدکی شکسته بال به تو ایمان......... چون انجیل بی آیه تا سپید تر از چشمه آسایش و از سقوط نگاهم فرصت حنجره ی سبز در بستر زرد طعنه ها تورا نیز مرگ دره ایست آبشارکم. ................. .................. در طاقچه ی تکرار کنار سکانس روز مر گی ها مثل صفحه حوادث مثل عاشقانه های ماهنامه ای سبز جا خوش کرده ام هر روز ترا می خوانم با شعر ها بارانی چون بهار اگرچه انجیر لب هایت بوی کهنگی یاس چشمانت بوی باروت و عاطفه ات رنگ کودکی می خوانم ترا چون رقاصی ملاحت بار، سرخ گون و هراس از کوچه ای آید که رهگذرش جز من نیست های چه اشتیاقی بی آشیان عشق می رقصم و می رقصم!! دست در دست ستاره کنار یاس اندوه های های میان قاب اندیشه ام لبخندت این پرچم دار سرزمین اندوه بالاتر از بید نگاهم به راز حضور گنجشگک های عشق خنده پاشد
