کجای نقطه.......... بیا با هم از برج کتاب ها یی که یا قوت و ستاره بر سر شهر می ریزد بالا رویم تا باغ آفتاب من همیشه دوست دارم توت های ترش شیرین را از دست مهربان باغبان بستانم آنجا که باغ امید کبوتر گاهی ست فوج فوج غزل های سپید من به تقدیر سیب ایمان دارم به گل سرخ باکره ی کنارش که تبسم دارد به گیسوی بید ی پیر کنار رودی پریشان آنجا که برگ خشکی قایقی ست مورچه را کنار نبض کوچک قطره ای بر دل سنگیِ سنگ و تن لرزیده ی آب در دست مهربان کودک طلوع سبز باغچه ای ست آنجا که دخترک صبح واژه واژه ی چشمانش گل سرخ است و حنجر کلاغ در گوش زندگی بلور می کارد و خورشید را باد خسته رو سری برداشته تا تشنه تر از همیشه به شمع دانی های کنار پنجره بوسه اندازد من با خط کش درختان سبز خیابان کوچه های زندگی را رسم کرده ام ودستان تو شهریست از جنس نور پشت این فلش های پرسگی من به تو ایمان دارم (دلیل زندگی)
