این شعر در جواب توهین یک شاعر نما به عشایر و پست شمردن شغل ایل سخت کوش و زحمتکش سنگسر و ایراد گرفتن از نحوه پوشش و حجاب زنان این ایل نوشته شده است شبانــی پیــــشه پیغــمبـران است طریق و رسـم و راه سـالکان است جماعت خـــواهی و صـحرا نشینی مـــرامِ واصـــــلان و کامـــلان است تـــلاش و زحمت و پرهیز و امساک نــــمادِ زهـــد تقوا پیـــشگان است زبــــــــعد خــــــالق روزی ده، رازق عشایر با دو دســـت پر تـوان است سخا و دسـت و دل بازی و جودش به روی ســـفره پیدا و عیان است حــــجاب و عفــــــت شیران صحرا تاســـی از زن شـــاه جهان است تمـــدن گـــر بُود عـــــوری و لختی مثالش سیــتی ی بوزینگان است شعر از حسین اقیان (چالژ)
