بکارتِ نگاهت در نظر گاهِ پیکری پاره می شود که تندیسِ ابتذالی بیش نیست ! سرنوشت ، از اشک هایت آب می رود آسمانِ آرزوهایت کوتاه می آید و تو هنوز کنارِ کلبه ی کوچکِ ساحل طلوع را نه با برآمدنِ خورشید ، که از ساعتِ کهنه ی دستانِ کوچکت حدس می زنی ...
